„Proći i razgledati Juhor – planinu bila bi lepa šetnja u vreme Ilijinskih vrućina. A, i na drugim takvim mestima je i prilika kako za rashlađenje tela, tako i za razbistrenje uma i čeličenje duha! Idite i vidite.“
Puk. Jovan Mišković (Juhor planina, 1882. godine)

Juhor je planina koja se nalazi u centralnoj Srbiji, u jugoistočnom delu Šumadije. Smeštena je između Velike Morave na istoku, Levča na zapadu, Temnića na jugu i Belice na severu. Planina je nastala od proterozojskih i paleozojskih stena i pripada Srpsko–makedonskoj masi. Pojedini autori smatraju da je u neogenu Juhor predstavljao ostrvo u moravskom zalivu Paratetisa, dok se zapadno od njega prostirao levački basen. Venci planine pružaju se od severoistoka (selo Majur) ka jugozapadu do doline Kalenićke reke u dužini od oko 20 km. Juhor je najširi u južnom delu, na prostoru između sela Sekurič i Svojnovo (oko 10 km). Najviši vrh nalazi se oko Velikog Vetrena (773 m), da bi visina opadala odatle u pravcu jugozapada i severoistoka. Županjevačka reka i Lugomir okružuju Juhor sa zapadne strane, dolina Kalenićke reke sa južne i Velika Morava sa istočne strane. Razvođe planine između ovih slivova ide od uzvišenja Gilje (192 m) na severoistoku, preko Gradišta (426 m), Medveđišta (445 m), Odžinca (664 m), Oštre glave (638 m), Cvetkovog groba (738 m), Velikog Vetrena (773 m), Zmajevice (685 m), Bukovice (686 m), Gradišta (583 m), pa sve do Kalenićke reke na jugozapadu. Zapadne i istočne padine ove planine su gotovo simetrične i blage. Nadmorska visina opada prema Levačkoj kotlini i Pomoravlju. Sa zapadne strane su padine Juhora omeđene dolinom Županjevačke reke i ispresecane brojnim desnim pritokama Županjevačke reke, od kojih klisuraste doline imaju Bela i Crna Grača, koje teku sa najvišeg dela Juhora prema severozapadu, do ušća u Županjevačku reku i Lugomir. Njihove dužine su oko 10 km. Sa istočne strane izviru Svojnovska i Potočka reka, kao i brojni manji potoci.

Ostaci ljudskih aktivnosti iz daleke prošlosti na Juhoru su brojni. Na Blagotinu u ataru sela Poljna, otkriveno je i istraženo naselje iz vremena starijeg neolita (starčevačka kultura). Utvrđenja iz praistorijskog, antičkog i srednjovekovnog perioda nalaze se na čitavoj površini Juhora. Tako se na razmeđi sela Majur i Glavinci nalazilo utvrđenje na visu Govedarnik, dok su utvrđenja sa danas vidljivim ostacima Jerinin grad u Dragoševcu, Momčilov grad u Potočcu, Gradac u Sekuriču, Gradište/Devojačka stena između Sekuriča i Izbenice, kao i Gradište u Opariću. Pretpostavlja se da su u srednjem veku eksploatisani pojedini rudnici na planini Juhor.

Sekurič se nalazi u podnožju planine Juhor, na spoju planinske podgorine i levačke kotline. Selo je omeđeno Županjevačkom rekom na zapadu i Juhorom na istoku. S obzirom na to da su neki periferni zaseoci zašli dublje u planinsko zaleđe, Sekurič se može uvrstiti u podplaninska naselja. Od opštinskog mesta Rekovac udaljeno je oko 15 km. Svojom površinom od 3553 hektara, Sekurič se izdvaja kao najveće naselje opštine Rekovac. Pripada razbijenom tipu naselja i sastoji se od 17 zaseoka.

U samom naselju registrovani su brojni arheološki lokaliteti iz različitih perioda. Naselje Sekurič prvi put se pominje u turskom defteru iz 1595/1596. godine, pod nazivom Sekuriča. U dokumentu iz 1730. godine, Sekurič se upisuje među naseljima Dvorskog komorskog veća u jagodinskom distriktu. Nedugo nakon toga, selo Sekurić, sa 4 doma, ubeleženo je među naselja valjevske eparhije, između 1733. i 1735. godine. Pod austrijsku vojnu upravu je 1737. godine potpadalo i naselje Sehuriz, kao „komorni podanik“. Austrijski putopisac P. J. Miteser obilazio je jagodinsku nahiju 80-ih godina 18. veka i zapisao da u selu Sekurich postoji 9 kuća. U to vreme nastaju i dve austrijske mape, gde je na jednoj ime naselja upisano kao Svekuritsch, a na drugoj Sekuritsch. Do 1890. godine, Sekurič se nalazio u Temnićkom srezu, da bi nakon toga prešlo u Levački srez. Stanovnici današnjeg Sekuriča potiču od doseljenika iz Toplice, Župe, sa Kosova i Kopaonika, koji čine kosovsko-metohijsku struju naseljavanja u prvoj polovini 19. veka.

Danas se od važnijih objekata u selu izdvajaju osmogodišnja OŠ „Dušan Popović“ i crkva Sv. Arhangela Gavrila iz 1934. godine.